یکی بود یکی نبود

... و سر انجام، پایان!!!

ghalbe-daryayi — Mon, 16 Nov 2009 15:19:59 GMT

مسخر ست که آدم از بین این همه دلبستگی های بزرگ دلشو به این فضای تکراری خوش کنه.

پس خداحافظ ای همه ی دوران وبلاگ نویسی در کوچه ی ترانه....

ghalbe-daryayi — Tue, 20 Oct 2009 08:53:18 GMT

آقا جون. کاش بودی...

دلم برای عطر پیرهنت ...

دلم برای مهر و تسبیح و انگشتر عقیقت ...

دلم برای دستای چروکیده و نرمت..

دلم برای نگاه پر از آرامشت...

تنگ...

من... من..

چه کم عطر حضورتو حس کردم. چه کم..

...

ghalbe-daryayi — Fri, 02 Oct 2009 19:06:18 GMT

اولین روز دانشگاه مثل اولین روز اول دبستان بود..۱۲ سال درس خوندی که آخرش به همچین روزی برسی و مثل اول مهر همون ۱۲ سال پیش مامان از زیر قرآن ردت کنه و زیر لب برات دعا بخونه که مادر به خدا سپردمت...

پر از هراس و دلهره...

حالا که چند روزه رفتم. با خودم می گم دانشگاه دانشگاه که می گفتن این بود آقا؟نخواستیم. مال خودتون .حالا اون مکه ای تو پیش دانشگاهی به خاطر کنکوری بودنمون از دست رفتو به ما بدید...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یکی از دوستان بسیار لطف!! داره و با نظرات خصوصیش ما رو بیچاره کرده و خوشو معرفی هم نمی کنه..

درونم غوغایی بر پاست...

ghalbe-daryayi — Sun, 02 Aug 2009 16:41:18 GMT

می خندم. می خندم. اما درونم غوغایی بر پاست...

خدایا، مصلحت چی بود که این جوری تسلیم خواسته ی تو شدم؟

از بچگی بهم یاد دادن اگه ازت خواستم و بهم ندادی بهتر از اونو خودت برام می خوای..

دلم به همین خوشه، که تو بهتر از اینا رو برام می خوای...

اما حالا که ... خودت بهم شکیبایی و صبرشو بده که من ناتوان تر از همیشه شدم...

چه سخته آخرش این جوری تموم شه...

اولین بار بود که این جوری شونه هام لرزید... خدایا خودت....

راضی ام به رضای تو،شکر...!!

ghalbe-daryayi — Sat, 18 Jul 2009 08:02:18 GMT

شمعا رو که فوت کرد، نگاهش کردم، با این که سه سال همش گذشته بود، اما حس کردم چه قدر بزرگ شده...

همه رفتند، کادوی جشن تولد سه سالگیش یه دوچرخه بود با یه دفتر نقاشی و مداد رنگی.. خودش گفته بود همیشه دفتر نقاشی و مداد رنگی می خواد..

رفت تو اتاقش که بخوابه. یه بوس برای مامان، یه بوس برای بابا، داشت بارون می اومد. از اتاقش اومد بیرون .. به مامان گفت دیدی منو دوست داره؟؟ بهش گفتم بارون دوس دارم...

رفت تو اتاق .. اما دوباره و این بار نگران برگشت:

راستی مامانی ، وقتی بارون می یاد خدا خیس نمی شه؟؟؟ مگه نگفتی همیشه همه جا

هست؟؟

عنوان این پست بماند...

ghalbe-daryayi — Wed, 08 Jul 2009 15:51:18 GMT

چه قدر گذشت...سه سال گذشت. از اون روزی که با نیلو تصمیم گرفتیم یه وبلاگ بنویسیم. کلی براش از کوچه ای گفتم که تو ذهنم بود .. تو خیالاتم.. اولش هم یه عکس سر در وبلاگ بود. یه کوچه با دیوارای کاهگلی که دور تا دورش برگای سبز و زرد درختا پوشونده بود.اما ته کوچه اگه دقت می کردی به یه خونه می رسیدی خونه ای که تو خیالم آقاجون و خان جون توش نشسته بودند با هم حرفای عاشقانه می زدند. آقاجون حافظ می خوند اما خانجون که چیزی از حافظ سر در نمی یاورد با تسبیح کربلاش ذکر میگفت و فقط گاهی سرش و به تایید آقاجون تکون میداد که مبادا دلش بگیره..دوتاشون منتظر نوه هاشون بودند.. بوی چای تازه ی خانجون با بوی خاکی که از آب دادن به گلا بلند می شد هم تو عکس حس می کردم...چه روزایی بود...

چه قدر دلم هوایی شده برای روزهایی که به خاطره پیوست. تا جایی نیلوفر همراهم بود بعدش دیگه خودم بودم و خودم ....تا کم کم دوستای اینترنتی پیدا شدند ... !!!

گفتم کنکورمو می دم بر می گردم.. با سبک و سیاقی جدید... اما حالا می بینم مثل قبل هیچ حرفی برای گفتن ندارم...

به حذف بلاگ خیلی فکر میکنم...!!!

باورم نمیشه نزدیکه یه ساله اینجا خاموشه خاموشه!!!!

ghalbe-daryayi — Sat, 21 Feb 2009 08:19:18 GMT

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کار ما شاید این ست

که در افسون گل سرخ شناور باشیم...

وقتی خواستم فصل آخر ادبیات پیش و بخونم. دیدم که چه فصل ناز و پر از آرامشیه.

پره از شعرای کسایی که من مدتها باهاشون سر می کردم. نیما،سهراب،اخوان...

فقط ۴ ماه دیگه مونده.... فقط...

اما بعدش چی میشه...؟؟؟

...

ghalbe-daryayi — Sun, 13 Apr 2008 16:40:18 GMT

یکی بود ُیکی نبود

کی بود؟ کی نبود؟ .. خیلی ها نبودند و خیلی ها بودند...

چه قدر بی فروغ شد ... می دونی چند وقته که من و تو دیگه مثله سابق با هم نیستیم؟؟؟ چرا؟؟؟ یادته چه روزهایی در کنار من بودی؟؟ یادته اون وقتا که اون قدر تنها بودم چه قدر از حرفهای منو تو دل بزرگ خودت نگه می داشتی؟

~~اطرافم پر شد... پر شد از سوء تفاهم و بدبینی...~~

پر از نگاه ، نگاهایی که گاه عظمتش مرا تا آسمان پرواز می داد . و گاه نگاهایی که می ترسیدم خدای ناکرده همه ی آنچه که برای به دست آوردنشان تلاش کرده بودم از من بگیرد...

این روزها از حال و هوای ابریم که بگذرم. دلم برای تو تنگ میشود. هنوز در عمق دلتنگی هایم جایی برای تو پیدا میشود . خیالت راحت...!!!

اگر می خواهی باشی ، باید بروم. اما بی تو ؟ یا با همه ی تو ؟

من این روزها دلتنگ رفتنم یا ماندن و به زندگی فکر میکنم. به خودم.

من اگر از چشمان تو میگویم

من اگر از زخم کاری دل می گویم

مکدر نشو جون پناه من...

دلم تنگ شده برای ابری که پره گریه است. دلم تنگه برای بارون... تورخدا بذارید بارون بیاد . بذارید این چشما ،خیس دعای مادر بشه.

این شعر برای تو ست ای دنیای تازه از راه رسیده ی من. می خوام بروم. اما بر می گردم.تو که می دانی؟؟؟

پیاده آمده ام
بی چارپا و چراغ
بی آب و آینه
بی نان و نوازشی حتی
تنها کوله یی کهنه و کتابی کال
و دلی که سوختن شمع نمی داند
کوله بارم
پر از گریه های فروغ است
پر از دشتهای بی آهو
پر از صدای سرایدار همسایه
که سرفه های سرخ سل
از گلوگاه هر ثانیه اش بالا می روند
پر از نگاه کودکانی
که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم
آنها را به خانه ی خواب نمی رساند
می دانم
کوله ام سنگین و دلم غمگین است
اما تو دلواپس نباش !
نیامدم که بمانم
تنها به اندازه ی نم باره یی کنارم باش
تمام جاده های جهان را
به جستجوی نگاه تو آمده ام
پیاده
باور نمی کنی ؟
پس این تو و این پینه های پای پیاده ی من
حالا بگو
در این تراکم تنهایی
مهمان بی چراغ نمی خواهی ؟

بهار...

ghalbe-daryayi — Tue, 18 Mar 2008 16:55:18 GMT

روزگارتان خجسته باد.

برای من بهار یعنی ...؟!!!

ghalbe-daryayi — Sun, 09 Mar 2008 17:42:18 GMT

تقدیم به تو ..

بهار من...